“We’ve Won It Six Times”

“We’ve Won It Six Times”

“We’ve Won It Six Times”,

τραγουδούσαν οι φίλοι της Λίβερπουλ μετά τον τελικό με την Τότεναμ. Η μάχη της εξέδρας είχε λήξει πριν καν ξεκινήσει. Συνθήματα και τραγούδια μισού αιώνα, για τον Σάνκλι, τον Πέισλι, τον Κίνγκ Κένυ Νταλγκλίς, τον Στίβεν Τζέραρντ, με κατάληξη το τώρα το μετά και το πάντα του κάτι περισσότερου από έναν ποδοσφαιρικό ύμνο, “You’ll Never Walk Alone”.

Με σεβασμό σε όλες τις υπερδυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης σε αυτό το χωροχρονικό ταξίδι που προσφέρουν κάθε φορά οι φίλαθλοι της Λίβερπουλ όταν αυτή αγωνίζεται σε κάποιο ευρωπαϊκό τελικό. Αυτή η ομάδα έχει βιώσει στο πετσί της τις ομορφιές του ποδοσφαίρου που φέρνουν οι επιτυχίες, αλλά και τον ανθρώπινο πόνο που φέρνουν οι τραγωδίες. Και το ένα και το άλλο στον υπέρτατο βαθμό.

Ο τελικός της Μαδρίτης μπορεί να μην ήταν αντάξιος των προσδοκιών μας από την πλευρά του θεάματος, αλλά ποιος αλήθεια μπορεί να έχει παράπονο μετά από τους πιο συναρπαστικούς επαναληπτικούς ημιτελικούς όλων των εποχών ; Οι προκρίσεις με ανατροπές  των δύο φιναλίστ έχουν ήδη γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Συζήτηση έγινε για το πέναλτι στο 1ο λεπτό του αγώνα…

Δεν υπάρχει καμία συζήτηση. Η χρήση του VAR ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες του ανθρώπινου σφάλματος. Παρατήρησα μια-δυο φάσεις οφσάιντ που ξέφυγαν από τους επόπτες σε πραγματικό χρόνο. Κι όμως, το δωμάτιο ελέγχου ήταν εκεί για να τις δει και να τους πληροφορήσει εάν ήταν ή εάν δεν ήταν… Οπότε ας αφήσουμε αυτή τη συζήτηση.

Η Λίβερπουλ του Κλοπ φέτος ήταν μια ομάδα που αν έπρεπε να επιλέξω ένα επίθετο, θα τη χαρακτήριζα ως κυνική. Ήταν η ομάδα που είδε τι της έλειπε πέρυσι και επένδυσε σε αυτό χωρίς να αλλάξει το πλάνο της. Δεν έχει σημασία εάν φέτος έριξε πολλές 4άρες ή 5άρες, σημασία έχει πως ο τερματοφύλακας Άλισον ήταν εκεί όποτε χρειάστηκε να πει «η μπάλα δεν θα περάσει». Επίσης, ένα εντυπωσιακό στατιστικό στοιχείο για τον κορυφαίο αμυντικό του κόσμου, Βίρτζιλ Φαν Νταϊκ. Στα τελευταία 64 του παιχνίδια με την κόκκινη φανέλα, δεν «έφαγε» ούτε μια ντρίμπλα!!! Απροσπέλαστος!!!

Έτσι κερδίζονται οι τίτλοι.

Για τους ηττημένους της Τότεναμ, μόνο καλά λόγια υπάρχουν. Λόγια παρηγοριάς για τους παίκτες και τον μάνατζερ Ποκετίνο που έχει καταφέρει με σκληρή δουλειά να έχει την ομάδα του στις κορυφαίες αγγλικές τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός πως τον τελευταίο 1,5 χρόνο δεν έχει κάνει καμία μεταγραφή δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στο επίτευγμά του. Έχει τη δυνατότητα να μπει σφήνα σε Σίτυ και Λίβερπουλ του χρόνου ( δύσκολο ), στο καινούριο της γήπεδο, αρκεί να μείνει ο Ποκετίνο στον πάγκο της και φυσικά να ενισχυθεί.

Κλείνω, με μια πρόβλεψη.

Η χρονιά που ακολουθεί θα είναι ένα επικό «ένας εναντίον ενός» του Πεπ Γκουαρντιόλα με τον Γιούργκεν Κλοπ. Ξεκινάει τον Αύγουστο με το Community Shield και τελειώνει στις 30 Μάιου 2020… στην Κωνσταντινούπολη!!!

Ναι, στο ίδιο γήπεδο  που έγινε το θαύμα των θαυμάτων του 2005. Τότε που τα πνεύματα που τραγουδούσαν οι φίλοι της Λίβερπουλ, χθες, μπήκαν στο ημίχρονο και ισοφάρισαν σε 3-3 την Μίλαν για να φέρουν το τρόπαιο στο Άνφιλντ!!!

You’ll Never Walk Alone!!!