Το πλήρες κείμενο της αγόρευσής μου για το Σύνταγμα #4η_Ενοτητα #επιτροπη

Το πλήρες κείμενο της αγόρευσής μου για το Σύνταγμα #4η_Ενοτητα #επιτροπη

Ενότητα 4η

Εισήγηση Ανδρέα Λοβέρδου,

Γενικού Εισηγητή του Κινήματος Αλλαγής

στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος

16 Οκτωβρίου 2019

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 28, 44§2

ΛΑΪΚΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, ΑΡΘΡΟ 73

 

Τα άρθρα 28 και 44§2 δεν χρειάζονται καμία αλλαγή, καμία προσθήκη.

Η εφαρμογή στην πράξη του άρθρου 28 με την συνδυασμένη εφαρμογή των παραγράφων του 2 και 3 έχει οδηγήσει σε πολύ θετικά αποτελέσματα.

Για την προσθήκη της δυνατότητας δημοψηφίσματος, που προτείνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχω να πω πολλά!

Θα περιοριστώ, και μου αρκεί αυτό, να διαβάσω το ερώτημα, το οποίο υπεβλήθη στον ελληνικό λαό τον Ιούλιο του 2015.

«Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» («Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού») και το δεύτερο «Preliminary Debt sustainability analysis» («Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους»).

Παράνομο δημοψήφισμα, γιατί το ερώτημα ήταν αφενός ακατανόητο και αφετέρου διότι η ερμηνεία που κυριαρχούσε αποδείχθηκε προσχηματική. Είναι παγκοίνως γνωστό, πως η νοθεία επί δημοψηφισμάτων προκύπτει από τον τρόπο που τίθενται τα ερωτήματα.

Συνεπώς το δημοψήφισμα του 2015 ήταν παράνομο γιατί το αποτέλεσμά του ήταν από την θέση του ερωτήματος νοθευμένο. Κι άλλωστε, το όχι δεν είχε καμία σχέση τελικώς με το ερώτημα, διότι όπως αποδείχθηκε η τότε κυβέρνηση το μετέτρεψε με θράσος και με άνεση σε ΝΑΙ. Σε ΝΑΙ στα μνημόνια!!!

Όχι λοιπόν, στα δημοψηφίσματα για το άρθρο 28. Ακριβώς ίδιες είναι οι απόψεις μας και για την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ περί δημοψηφισμάτων γενικώς, την αναθεώρηση δηλαδή του άρθρου 44§2 του Συντάγματος.

Τελικώς, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η άποψη των κομμάτων του πολιτικού μας συστήματος, εκείνων τουλάχιστον που δεν ρέπουν προς τη δημαγωγία και το λαϊκισμό, οφείλει να σεβαστεί την πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα, σε γενικευμένο ευρωπαϊκό επίπεδο, πλην της Ελβετίας, οδηγεί στο εξής συμπέρασμα: ο θεσμός αυτός πρέπει να αντιμετωπίζεται με προσοχή και περίσκεψη. Αντί να επιχειρείται η διεύρυνσή του, να προσπαθούμε συνεχώς για την εκλογίκευσή του. Σχολιάζω εδώ αμέσως εδώ τα τρία τελευταία δημοψηφίσματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το παράνομο και νόθο δημοψήφισμα του 2015, που ξύπνησε μνήμες των παράνομων δημοψηφισμάτων του 1968 και του 1973, το δημοψήφισμα του 2016 στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο οδήγησε στο brexit και η χώρα αυτή βρίσκεται έκτοτε σε μία διαρκή κρίση, αλλά και το δημοψήφισμα στην Καταλονία για την απόσχιση της περιφέρειας αυτής από το ισπανικό κράτος, το οποίο, μόλις δύο χρόνια μετά, δεν θέλουν να το θυμούνται οι περισσότεροι. Και αν κάτι αναστατώνει την Καταλονία είναι η τιμωρία των στελεχών του αποσχιστικού κινήματος, που παραβίασαν το Σύνταγμα και τους νόμους. Και σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα μετά τον εμφύλιο έκανε τέσσερα δημοψηφίσματα. Εκείνα του 1968, του 1973, του 1974 και του 2015. Από τα τέσσερα αυτά, μόνο το δημοψήφισμα του 1974 ήταν νόμιμο και δημοκρατικό. Κι ακόμη, χρήσιμο είναι να σκεφτούμε τι μπορεί να αποφάσιζε ο λαός, αν το 1981 του ετίθετο το ερώτημα, ναι ή όχι στην ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ. Είναι κατανοητό νομίζω γιατί είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με την αναθεώρηση των άρθρων 28 και 44 του Συντάγματος.

Με διαφορετικό τρόπο οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε την προσθήκη στο άρθρο 73 του Συντάγματος, ειδικής παραγράφου, σχετικής με τη δυνατότητα άσκησης της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας. Ως προς την πρόταση αυτή του ΣΥΡΙΖΑ είμαστε θετικοί. Την έχουμε υποβάλλει κι εμείς, απλώς δεν καταγράφεται στις σχετικές επίσημες προτάσεις της προηγούμενης προτείνουσας Βουλής, διότι δεν διαθέτουμε τους πενήντα Βουλευτές, οι οποίοι απαιτούνται από το Σύνταγμα για το σκοπό αυτό.

Η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία θα αντιμετωπίζεται, κατά τις εισηγήσεις μας, από το Σύνταγμα, όπως ακριβώς και οι προτάσεις νόμου. Δηλαδή θα τίθενται υποχρεωτικά στην ημερήσια διάταξη του νομοθετικού έργου της Βουλής. Προϋπόθεση για την εκδήλωση της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας πρέπει να είναι η συγκέντρωση ενός συγκεκριμένου αριθμού υπογραφών, για παράδειγμα οι 500.000 υπογραφές. Κι εδώ θα σημειωθούν τα εξής: με τη συγκέντρωση υπογραφών σχετικά με ένα ζήτημα, προκειμένου αυτό να εισαχθεί στη Βουλή ως λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία προωθείται η συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές διεργασίες της χώρας. Συγκροτείται δηλαδή ένα νέο για την Ελλάδα πολιτικό δικαίωμα, χωρίς να προσβάλλεται η δημοκρατική αρχή και ειδικότερα οι αρχές της λαϊκής κυριαρχίας και της πλειοψηφίας, αφού εν τέλει η νομοθετική αποδοχή αυτής της πρότασης είναι θέμα της εκάστοτε πλειοψηφίας της Βουλής. Συνεπώς, δεν είναι κατανοητή η απόφαση της πλειοψηφίας να μην κάνει δεκτή την πρότασή μας αυτή, που στηρίζουμε μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως ως προς αυτό το τελευταίο κόμμα οφείλουμε να θυμίσουμε πως η πλειοψηφία στην περασμένη περίοδο της Βουλής δεν έθετε στην ημερήσια διάταξη τις προτάσεις νόμων των Βουλευτών, παραβιάζοντας ευθέως τη σχετική διάταξη του άρθρου 73§1 του Συντάγματος. Κι αυτό μας οδήγησε, στην προηγούμενη προτείνουσα Βουλή, να εισηγηθούμε και την αναθεώρηση του άρθρου αυτού, προκειμένου να προβλεφθεί, πως οι προτάσεις νόμων των Βουλευτών εισάγονται υποχρεωτικώς για συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή. Η πρόταση μας αυτή δεν έγινε δεκτή από την παρελθούσα πλειοψηφία, αλλά στο βαθμό που το άρθρο 73 συμπεριελήφθη στις υπό αναθεώρηση συνταγματικές διατάξεις, υπάρχει ακόμη χρόνος να γίνει αποδεκτή, αυτή τη φορά από την πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας.